BIZITZA BERA KASUALIDADEA DA

Frantsesa ikasteari ekin diot aurten. Urte sabatikorako planak ditut, bai horixe, besteak beste proiektu bitxi bat: ikasitako frantsesa Afrikan praktikan jarri nahi dut. Doinu kuriosoa izango du kontinente beltzean ikasitako frantsesak, doinu beltza akaso?

Gaur, frantses eskolak amaitutakoan ikaskide batek esan du, aspalditik ez dator Goizalde Landabaso.

Izena zintzilik geratu zait buruan nonbait. Izen hori ezaguna dut dudarik gabe baina, zertaz ezaguna ordea? Berriro ere madarikatu dut memoriak burmuinean sortu didan zulo beltz amaigabea. Bertan murgiltzen naiz izenari aurpegia jarri nahian, baina alferrik.

Bizikletaz igo naiz etxera. Hotzari muzin eginez, bizi-etxeratu naiz. Bai, ezagutu egiten dut, nik izen hori lehenago entzuna dut baina non? Pentsatzen ari naizela logelara abiatu naiz.

Mesanotxetik, gauero bezala, liburu batek agurtu egiten nau. Gau-mahaitik, gauero bezala, Goizalde Landabasoren Bränskint izenburuko liburuak agurtu egiten nau.

Lagun batek erosi zuen gure proiektu bidaiarirako eta eskaini zidan. Zabaldu nuen liburu berri batek eskatzen duen errituala adierazita, non zentzu guztiek parte hartu behar duten, ukitu, usaindu, ikusi, entzun eta dastatu egin nuen edota ikusi, ukitu,entzun, dastatu eta usaindu egin nuen… Zentzumen guztien gainetik ordea bat gailentzen zen dudarik gabe. Aritz Eiguren irudigileak Goizaldek eskribitutakoa zuri-beltzean irudikatzen zuen. Noizean behin pintzelari iluntasunez lepo dagoelarik gorri edo hori pitin batek ihes egiten dio. Eta hain da bakana ezen berehala protagonismoa hartzen baitu txinparta izango balitz bezala.

Hasiera batean irudi zitzaidan liburuak aurka egin zidala eta ixteko etengabeko joera hartzen zuela baina, berehala, amore eman zuen. Poesia…garai ilunak poesiarako, langabezia, iruzurra, politikoena zein existitzen ez diren printzeena, dispertsioa, tratu txarrak, futbolezko izarrak…ez, ez dira poesiarako garai erosoak.

Zazpi kaleetan paseoan nabil. Gabonetako argien dirdirak Piazzolaren gitarra-soinuak dantzatzen alegintzen dira. Ondoko erakusleihoan urrezko Rolex batek mesfidantzaz begiztatzen du. Gitarrari ozpindutako ardo merkearen hatsa dario. Sokei atzazaletako kraka itsasten zaie. Bizitzak musikaria gogor zigortu arren oraindik ere duintasuna du airean zabaldutako Piazzolaren tangoak. Bränskint Bilbon dago, Bränskint edonon egon daiteke. Bihartik aurrera Bränskint Erloko gutunontzian babestua egongo da, dastatu, usaindu, ukitu, entzun edota ikusi nahi duenarentzat askea izango da. Goza dezala.

FW: galdera blogari buruz

 

---

From: andoaek@hotmail.es
To: ordizia@aek.org
Subject: galdera blogari buruz
Date: Wed, 30 Nov 2011 19:30:45 +0200

Kaixo lagunak!
 
Blog bat egin nahi dugu eta gustatuko litzaiguke ondorengo galderak eratzutea.
 
Adibidez:
 
-  Zergatik sortu zenuten blog bat?
-  Euskaltegi osoak parte hartzen al du?
-  Zerri buruz idazten duzue?
-  Zer maiztasunarekin idazten duzue?
-  Blogean idaztea, erraza ala zaila al da?
-  Badaukazu arduradun bat? eta beti da berdina?
-  Iruzkin asko jasotzen duzue?
 
Zuen erantzunaren zain gaude.
 
Besarkada bat eta eskerrik asko!!
 
 
       Andoaingo euskaltegiko ikasleak
 

Lmt Zuriza 2011 Infernuko kronika

Lizardimt labean. Echo-Belagua zeharkaldia.

Echo-tik Belaguaraino, haranez haran ibili gara, antzinako ibiltarien bide beretatik. Artzainek, zamariek (kontrabandistak deritzenek), espartingileek (enarak), iheslariek eta beste hainbatek utzitako aztarnak jarraitu ditugu, kontu kontari edo.

Asteburu gogorra izan dugu, bero itzela, eguzkia lagun mina, hego haizea gure kontra, baina dena kontrolpean eta arazorik gabe. Gutxi batzuek sufritu egin dute eta besteok hobeto ibili gara, kontu kontari edo. Azkenean, denok gustura.

Honetan kide berri batzuk etorri dira gurekin. Kexaka, ez etsita, aurrera beti, umore onean ibili dira. Eskertzekoa azaldu duten jarrera ezin hobea. Ohikoei ere eskerrik asko, ezohiko egoera hori gainditzeko emandako laguntzagatik eta jarreragatik.

Larunbatean Echo haranera iritsi eta ‘Infernuko Ahoa’ alboan, Santa Ana Zubian, Camille seinaleak jarraitu genituen. Eta benetako infernuko eztarrian sartu ginen. Aldapan gora-gora, ur gabe, Lenito Beheko leporaino. Basoan zehar jaitsi eta berriro gorantz Alanoserantz. Achar de Alanos pasabide ikusgarria zeharkatu ondoren, Taxeras alde batera utzi eta Zurizako aterpera heldu ginen, batzuk justu-justu afaltzera. Gero, garagardotan harrapatu gintuen gaueko ilargiak, oso merezitako atsedenaldian.

Igandean goiz altxatu, berrindartuta, gosaldu eta berriro erasora. Camile Xtrem mendi lasterketa hor inguruan, eta geu ere xtrem ibili ginen (lizardimt xtrem). Gehienok, enaren bidea hartu genuen, goitik behera, kontrapasan.

Juan Pitotik abiatuta Arrakogoitira. Paisaia ikusgarria, Anie, Hiru Erregeen Mahaia, Ezkaurre, Alanoak, ... Gero, Lapatia, hor Otsogorrigaina begi bistan. Goiko zelaiak atzean utzita, basoan zehar, Ekialterrea, Martinberroa, bunkerra, Ardibidegainea, kontrabandisten pasabidea eta Izabako begiratokia.

Gure ohiturei jarraituz, taldeka, sakabanatuta, eta banan-banan ere bai. Amaieran, Izaban berriro elkartu, onki xinak izan, azala eta barrukoa freskatu, autobusean zenbaketa egin, -denok gaude? bai-, eta gidariari eskatu -‘eraman gaitzazu etxera, mesedez’-.

Esker anitz guztioi eta izan onki. Hurren arte.

Orbaibar 2010

Egun on, Pedro/Peter eta Marian.

Astelehena goizean lanean eta oraindik asteburua gogoan.

Niri dagokidanez, primerako asteburua. Oso ondo antolatuta eta bikain gauzatu da dena, eguraldia barne. Eskerrik asko! Ez nuen gutxiago espera, jakina ;-)))

Nire prestakuntzara begira, ezin hobeto. Bizkaiko Bilbo inguruan euria barra-barra eta eguzkiaren bila joan nintzen Tafallako Bizkaiara. Eta han, hodei artean ezkutatuta eguzkia aurkitu nuen. Hau poza!
Bizikletan ibilitakoarekin ere pozik. Dakizuenez, pila gabe geratu nintzen, kilometrozenbatzailearena, jakina ;-))). Gaur kilometroak zenbatu ditut gutxi gorabehera eta emaitza hau: larunbatean 52 km eta igandean 85 km. Ez dira asko, baina suabe-suabe ibili nintzen, paisaiaz, herriez (Sangoza oso bitxia) eta batez ere lasaitasunaz gozatzen. Egia esan, kilometroak baino hobeto horniketak prestatu nituen. Eta hori ere oso garrantzitsua da. Zin dagizuet Quebrantahuesoseko horniketetan ez dudala batere sufrituko ;-)))

Larunbateko bisitaldia idea bikaina. Egia esan, antxoaren bila joan nintzen, artariaingo antxoa famatuen bila, eta tailerrak txunditurik utzi ninduen. Ze lagun majotxoa gure Javier. Berak egindako animaliak bizi-biziak dira. Nik uste lehenago ere batzuk ikusi ditudala parketxeetan, baina ez nuen espero inoiz egilea ezagutzea. Oso jatorra, gainera! Afaltzera etortzea ere oso idea ona. Tailerreko negutegian, Interneteko “arazotxoak” aipatu zituenenan, berarengandik oso hurbil sentitzu nintzen. Ze momentu hunkigarria ;-))) Baina zuk lasai, bizirik irauten duzulako seinaleak bidaltzen jarraitu, mesedez.

Jende gutxi bildu ginen baina selektoak! Eta “gogargietsiak” (iluminadoak) ere, dudarik gabe ;-))). Behintzat, badugu 13! Gure ohitura zaharrari jarraituz, hasiberria (Edurne txirrindularia) gureganatu genuen.

Kontzientzian geratzen zait gauzatxo bakarra, lan gutxi egin nuela aterpean. Guetadar jauregian sartu eta printze bihurtu nintzen, edo markes, edo konde, ez dakit ondo ;-))) Sukaldean jende asko eta trebetasun gutxi nirea -bizirauten sukaldaritzan mugatuta nago, badakizue-, mahaia prestatzean azkar batzuek aurreratu ninduten, eta harrikoan, nire espezialitatean, automatikoki arduratu zen Klemen. Kontua, azken finean, ez nuela kolperik eman. Beno, ikuskatzaile bikaina izan ninduzuen, lana primeran burutu nuen. Ea hurrengo batean gainetik kentzen dudan zama astun hau ;-)))

Besterik gabe, berriro eskerrik asko prestatutako asteburu bikainarengatik. Ondo ibili udan eta laster arte.
Rafa
P.D.: Eta Bilbon, kaguen Ortzi, euria barra-barra jarraitzen du, A zer barregarria ;-(((

Orbaibar 2010

Valdorba 2006 Orbaibar 2010, bi izen

Nik ere, Rafak bezala, asteburu on pasatzen dudanean, kronika baten bitartez oroitzea dut gustuko. Nik ere, Rafak bezala, ederto bikain pasatu dut asteburu honetan. Nik ere, Rafak bezala, konzientzia txarra nuen nolabait kronikak idazten hasi nintzenean berak lanari utzi ziolako eta errudun sentitu nintzen taldekideek gustura irakurtzen baitzituzten bere kronikak, garagardo hotz bat bezain freskagarriak, Ander Lipus bezain dibertigarriak eta Rafa bera bezain “onak” hitzaren zentzu onenean.

Horrela izanik, gaur, etengabeko euri honek ipurdia aulkian itsatsi dit eta asteburuko eguzkiarekin amestu dut.

Larunbatean goizean zeru goibelak agurtu gintuen baina guk eguraldi txarrari aurpegi ona jarri eta furgona alokatzera abiatu ginen. “Zuen furgoneta ez dago libre eta dugun bakarra eskatutakoa baino handiagoa da”, Atesako neskak esaten digu. Eskerrak Klemen kamioi gidari bihurtzeko prest zegoela. Azken finean berak beti amestu izan du egun batean kamioi handi bat gidatuko zuela, faria txokor bat hortz beltzen artean, Fariren “apatrullando la siudá” irratian, kamiseta tirantedun zuri-orizka jantzita eta neska titi handi toplessen erretrobisorean eskegita.

Hamaika gara, eta hamaika, kasu honetan, hamaika besterik ez da. Tafallan Marian eta Pedrorekin hamahiru izango gara. Zenbaki ederra, bakoitia eta “lehengusia” edo “lehengusina” zein izango ote da zenbaki “primo” baten sexua? –Jesusi galdetu beharko diot, susmatzen baitut “primo” zenbakietaz ari garenean, horrela ez dela esaten. “Ba dok hamairu” taldekidentzat ona izan zen moduan, guretzat ere hamahirua zenbaki ona izango dela uste dut.

Gasteizen…euria eta Iruñean…euria ere bai. Tafallan… euria, baina finagoa eta, hodeien gainean, apenas indarrik gabe baina presente eguzkia antzematen zen. Kostera amaituta nork esango ote zigun Tafallatik gertu antxoak goxo-goxoak jango genituzkela? Noizbehinka bizitzak aukera paregabeak ematen dizkigu eta aprobetxatu behar ditugu, honetan, mozoloak zein lertxunak, martin arrantzaleak zein txantxangorriak gertutik ikusteko parada izan genuen. Ikusi eta ikasi ere. Interpretazio zentroetan dauden animaliak nahiz eta urrunetik datozela pentsatu, Nafarroan bertan egiten dituztela jakin izan genuen. Azkenean, honetan ere Klemenek arrazoia du eta denok naparrak gara. Egilea ere ezagutu genuen, Matxas du izena. 30 urte ofizioa ikasten eman du, baina hain ondo ikasi du non bertako animaliak bizirik zeudela baitzirudien. Eta negutegian sartuta “din-don, din-don, euri tantak, euri tantak…” “Aizu Matxas, zergatik ez zatoz gurekin afaltzera?” Ideia bikaina Pedro, hamahiru pertsonek jaten duten tokian hamalauk ere jan dezakete, gainera fin-fina da ta ez dut uste asko jango duenik. Konturatu orduko, hobe zen traje bat erosi afaltzen konbidatu baino, baina ikusi eta ikasitakoarekin ordaindutzat ematen dugu.

Marianen ahizpa, koinatua eta ilobak lagun batzuekin Getadar ikustera hurbildu ziren eta, Getadarreko Marianek bere gaztelua erakutsi zien. Hemen kapera pribatua, gotorleku sakratua egongela bihurtuta, eta hemen morroien gelak. “Neskamea ekarri garagardoa eta mokaduren bat gure konbidatuentzat!” Baina azkenean Getadarreko Marianek afari eder bat prestatu zuen bere morroi guztiek lagunduta, Rafa kronista-juglarea izan ezik.
“Klemenen urteak gaur dira, gaur dira, Klemenen urteak gaur dira lagunak” Txanpan tarta eta oparia, inoiz ez delako berandu urtebetetzeak ospatzen hasteko. Gazteak gara gazte elkarte bat osatzen dugulako, gazteak gara gazteria ez-paita bizitzaren etapa bat arimaren egoera baino, gazteak gara, jolasteko, kirola egiteko, barre egiteko eta disfrutatzeko ahalmena mantentzen dugulako. Gazteak gara eta gazteak izaten jarraituko dugu horrela nahi dugulako.

Orbaibarren Edurne txirrindulari bihurtzeaz gain gure publizistarik sutsuena ere bihurtu da, asteburu batean gustura pedaleatzen duzunean energia beterik bueltatzen zara eta. Bittor ere gurekin estreinatu da eta gehiagotan ikustea espero dezagun.

Goibel zegoen zerua Bilbora heldu ginenean. Goibel zegoen zerua baina guk Orbaibarreko eguzkia genuen barruan. Aupa Rafa, animo Sabiñanigon, gogoratu guretzat zu beti txapelduna izango zarela eta kronista ezin hobea izateagatik inoiz ez zaitugu lehoietara botako. Gure atzamar lodia beti gora begira egongo da eta.
Marta Abiega

Mendeko borroka (Assalto a Roma)

Udalaitz

70eko hamarkadako Erroman kokatu du Fertxu Izquierdok bere lehen eleberria, zinema eta errealitatea lotuz

1972an heldu zen Bruce Lee Erromara, bere hirugarren filma zen The Way of the Dragon grabatzera. Chuck Norris borrokalari estatubatuarraren eta Leeren Koliseo aurreko norgehiagokarekin bukatzen da filma, borroka arteen zaleek mendeko borroka deitzen dutenarekin, eta hori hartu du Fertxu Izquierdok Pamiela argitaletxearekin atera duen bere lehen eleberriaren izenburutzat: Mendeko borroka (Assalto a Roma).

Ez da hori liburuan kontatzen den borroka bakarra, ordea, beste gatazka bat azaltzeko erabiltzen baita Leeren eta Norrisen artekoa: Italian 70eko hamarkadan izandakoa, hain zuzen ere: «faxismotik datorren gizarte baten eta gizarte justuago baten alde lanean dabilen jendearen arteko borroka». Boterea lortzera hel zitekeen alderdi komunista Italian (PCI), Izquierdoren iritziz, «estoldetako borrokengatik» izan ez balitz, eta gertaera horiek hartu nahi izan ditut abiapuntutzat.

Erroma erreala, eta zinematografikoa. Zinema eta errealitatea, fantasia eta historia etengabe elkar gurutzatzen baitira Izquierdoren eleberrian. Felliniren filmei eginiko keinuak, italiar kantagintza, gertakari historikoak, literatura, kantagintza... eta gastronomia hori guztia bilduz, mahaiaren edo Italiako jakiren baten inguruan garatzen baitira kontakizun guztiak. Hori da eleberriaren egitura ere, menu moduko bat, atalez atal; Antipasto, Primo Piatto, Secondo Piatto eta Contono.

Gure iritziz liburu atipikoa eta sorpresaz betea da, horretxegatik pasaden larunbatetik (09-11-27) prest dago bere ibilaldia hasteko Udalaitz mendian utzi baikenuen zuen gozamenerako.

Apokalipsia guztioi erakutsia

Pagasarri
Neolitikoan hasten den eta 2050. urtean amaitzen den idazlan honek, historia, politika eta sexua nahasten ditu, sorreran Euskal Herria gertaera akzidental bat izan zela proposatuz, baina, halaber, 2050. urtean independentzia lortuko duela aldarrikatuz— jakina, inork espero ez duen moduan. Euskal Herrian egun nagusi den errealismo serio eta nihilistaren aurka, Gabilondok ironia, kritika, barrea, irakurtzeko plazera eta guztiok barnean daramatzagun desira eta pasiorik indartsu eta ilunenak inbokatzen ditu.